ฉันไม่รู้จะเริ่มเรื่องนี้ได้อย่างไร ไม่สิ แม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้-ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้เพียงว่าฉันนั้นรักเธอ และมีใจให้เธอไปมากมายนัก แม้ว่าฉันจะรู้ดีว่ารักของฉันและเธอจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม
ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันเป็นนั้นเรียกว่ารักหรือเห็นแก่ตัว แต่ฉันรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งเวลาที่เห็นเธอกับเขา คนแล้ว คนเล่า โดยที่ปราศจากแม้แต่หางตาที่ชำเลืองมายังฉัน
ฉันคิดว่าฉันคงน้อยใจในความเป็นไปไม่ได้ ฉันเจ็บใจมากที่ทำไมฉันไม่ทำให้มันเป็นไปได้ ฉันต้องยอมรับความเป็นไปไม่ได้ระหว่างฉันและเธอ และต้องข่มความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาอยู่ตลอดเวลา จะว่าเป็นทิฐิบ้าๆ ก็ได้ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้ตัวเองไม่สบายใจ ฉันรู้ดีว่าถ้ามันเป็นไปได้ขึ้นมา ฉันคงรู้สึกอึดอัด แต่ฉันก็ชอบเธอนี่!?
ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทั้งๆ ที่ฉันชอบเธอขนาดนั้น แต่ฉันกลับติดอยู่กับกรงบ้าๆ ที่ขังความรู้สึกระหว่างฉันกับเธอไว้ ไม่สิ หรือว่าทั้งๆ ที่ฉันอยู่ในกรงบ้าๆ นี่ แต่ฉันก็ยังเอาใจไปชอบเธอ บ้า บ้าไปแล้ว
ตั้งแต่แรกที่ฉันได้พบกับเธอ ฉันไม่รู้ว่าเธอคือใคร รู้แต่เพียงว่าเพื่อนๆ ของฉันนั้นสนอกสนใจเธอเหลือเกิน จนฉันรู้สึกแปลกๆ รู้สึกหมั่นใส้เธอเอามากๆ หรือบางทีฉันอาจจะรู้สึกอิจฉาเธอ? อิจฉาที่มีแต่คนห้อมล้อมสนใจเธอ
พอได้รู้จักกับเธอมากขึ้น ฉันก็เริ่มมองเธอเหมือนเพื่อนทั่วไป ฉันคุยโทรศัพท์กับเธอ ฉันรู้สึกว่าเธอชวนคุยกะไรก็ไม่รู้ ฉันก็ได้แต่ตอบเป็นคำๆ ไป ฉันรู้สึกว่าเธอนี่ท่าทางจะหิวเพื่อน ท่าทางจะเหงามาก คุยฉอดๆ เชียว (เธอชมฉันด้วยในครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงฉัน แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่ชมแล้ว)
ก่อนหน้านั้นเธอเรียกนำหน้าชื่อฉันว่าน้อง ลงท้ายด้วยจ๊ะจ๋า แต่ทุกวันนี้เธอคุยกับฉันด้วยสำเนียงห้วนๆ
ฉันเริ่มรู้สึกเบื่อเธอนิดๆ ต่างจากเพื่อนฉันที่เริ่มหลงเธอเข้าไปแล้ว ฉันไม่รู้ความจริงเรื่องนี้จนกระทั่งเพื่อนฉันได้เอ่ยปากออกมา และวันนั้นเองก็เป็นวันที่เกิดเรื่องที่ร้ายแรงมากกับเธอ
ทั้งๆ ที่ฉันก็ไม่ได้อะไรกับเธอเท่าไหร่ แต่ฉันก็ทุ่มเททั้งกายใจช่วยเธอสุดชีวิต ฉันคิดว่าวันนี้แหละมั้ง ที่ฉันรู้สึกหวั่นไหว น้ำเสียงเธอที่ต้องการความช่วยเหลือนั้น ยังจับอยู่ในหัวใจฉัน ยังคงก้องอยู่ในหูของฉัน
ฉันอุตส่าห์ลุ้นให้เพื่อนของฉันได้สมหวังกับเธอ แต่เธอกลับไปชอบเพื่อนอีกคนหนึง และเจ๊ะแจะกับเพื่อนของเพื่อนอีกคนหนึ่งตลอดเวลา จนฉันชักจะเริ่มหึงเธอซะแล้วสิ อะไรมันจะน่าเจ๊าะแจ๊ะขนาดนั้น ถึงขั้นโทรไปหามันทุกวันๆ (จริงๆ ก็มันน่ะแหละ ที่โทรหาเธอทุกวันๆ)
นับวันยิ่งใกล้ชิด ใจก็ยิ่งไปให้เธอ หลายวันในช่วงปิดเทอมที่เธอใกล้ชิดกับฉัน มันทำให้ฉันใจเต้น หน้าแดง และทำอะไรไม่ถูก และฉันก็รู้สึกหึงเธอทุกครั้ง ที่เธอไปเจ๊าะแจ๊ะกับมัน ทั้งๆ ที่ (เท่าที่ฉันรู้มาว่า) เธอไม่ได้ชอบอะไรมันเสียหน่อย
ในที่สุดฉันก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่าฉันชอบเธอ แต่ฉันจะบอกความรู้สึกนี้ได้อย่างไร มันเป็นการฝืนความรู้สึกที่แรงที่สุดเท่าที่ฉันเคยฝืนมา ในเมื่อฉันบอกใครต่อใครว่าฉันไม่คิดอะไรกับคนนี้แน่ๆ แล้วอยู่ๆ ฉันจะไปบอกอะไรได้อย่างไรว่าฉันชอบเธอเข้าแล้ว
ฉันต้องข่มมันอยู่นานกว่าจะสงบลงได้ แต่ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เอาแต่คิดถึงเธอทั้งวันทั้งคืนแล้ว แต่ฉันก็ยังรู้สึกหึงเธออยู่บ้างเล็กน้อย ตอนที่เธอเจ๊าะแจ๊ะกับมัน (สรุปว่าฉันหึงมันนั่นเอง)
หลายเดือนต่อมา อยู่ๆ ฉันก็ได้ยินข่าวช็อคโลก ที่เธอตัดสินใจคบกับเพื่อนของฉันอีกคนหนึ่ง (ที่ไม่ใช่ทุกคนที่กล่าวไปแล้ว) ในเวลานั้นฉันรู้สึกทั้งช็อคทั้งปวดใจ ความรู้สึกนั้นมันกลับมาอีกแล้ว ทั้งๆที่ฉันไม่รู้สึกรังเกียจอะไรกับแฟนเธอ ออกจะชอบด้วยซ้ำ แต่ฉันก็รู้สึกปวดใจที่เห็นเธอและเขา เห็นอะไรระหว่างเธอกับเขา มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากๆ ฉันไม่รู้จะข่มความรู้สึกนี้อย่างไรดี ฉันไม่รู้ว่าฉันจะหวงก้างไว้ทำไม ในเมื่อฉันไม่อยากได้อะไรจากเธอแล้ว ทำไมฉันต้องหึงเธอ ทำไมฉันต้องรู้สึกปวดใจเวลาเห็นเธอกับเขา?
บอกฉันหน่อยสิ ฉันควรทำไงดี???
